Με τα δικά της λόγια: 

• «Τι είχα έρθει να κάνω σ΄ αυτά τα μέρη; Η απάντηση είναι: τα εκατό παιδιά που έρχονταν κάθε μέρα για ν΄ανακαλύψουν με περιέργεια και πάθος έναν κόσμο άγνωστο.»
• «Τα Ελληνόπουλα είναι φίλοι μου. Θα μπορούσα να περάσω ώρες ολόκληρες λέγοντας τους παραμύθια και ιστορίες.»
• «Αν μπορούσαμε να κάνουμε τον γύρο του κόσμου κρατημένοι χέρι-χέρι, η γη ολόκληρη θα ξεχείλιζε από χαρά. Ίσως κάποτε να ζήσουμε αυτή τη μέρα, χάρη και στις παιδικές βιβλιοθήκες της Ελλάδας. Και χάρη σε σας, παιδιά της Ελλάδας, η μέρα αυτή θα έρθει»

   

 Πώς βλέπετε μια βιβλιοθήκη;

• “Σαν έναν τόπο, όπου η αναζήτηση της γνώσης είναι ανεξάρτητη από την εκάστοτε εξουσία. Σαν έναν τόπο, όπου κάθε ερώτηση επιτρέπεται και κάθε απάντηση συζητιέται. Τόπο όχι μιας θεωρητικής μόρφωσης, ενός πολιτισμού βιβλίων, αλλά ενός πολιτισμού ζωντανού, γεννημένου μέσα στην καθημερινότητα. Τόπο καλλιέργειας και μόρφωσης που το παιδί επιλέγει μόνο του, και όχι γνώσεων επιβεβλημένων από θεσμούς.”
• "Η βιβλιοθήκη διαφέρει από το σχολείο. Βοηθά στην ανάπτυξη πνεύματος πρωτοβουλίας. Αφήνει το παιδί ελεύθερο να διαλέξει τα βιβλία του και να προχωρήσει σύμφωνα με τις προτιμήσεις του. Τα παιδιά που έμαθαν από μικρά να χρησιμοποιούν τις βιβλιοθήκες, αργότερα έχουν μεγαλύτερη ελευθερία στη επιλογή του τρόπου ζωής τους, προσανατολίζονται ευκολότερα, τόσο στο επάγγελμα, όσο και στην ικανοποίηση των άλλων αναγκών τους. Η δημιουργία βιβλιοθηκών στην Ελλάδα είναι πρόγραμμα μιας ολόκληρης ζωής, που στοχεύει στη διάδοση του βιβλίου και της γνώσης σ΄ολόκληρη τη χώρα."
• “Η μόρφωση δεν πρέπει να είναι προνόμιο των λίγων, αλλά δικαίωμα όλων από την παιδική ηλικία."

 
Αθήνα, 22 Οκτωβρίου 1991
Αποσπάσματα από το βιβλίο ΟΙ ΠΑΙΔΙΚΕΣ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΕΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ της ΑΝΝΕΤΤΕ SCHLUMBERGER,
Εκδ. Κέντρο Παιδικού και Εφηβικού Βιβλίου, 1991